Op een morgen liep ik met mijn dochtertje naar de logopedist. Zij liep vooruit en ik kwam er achteraan met mijn zoontje op de arm. Opeens viel mijn oog op een blauw briefje in de struiken, en toen ik goed aan het kijken kwam zag ik dat het een briefje van 20euro was. Ik dacht die laat ik natuurlijk niet liggen en heb hem opgepakt en snel in mijn zak gestopt. Na de logopedist liepen we terug naar de auto en zag ik dat mijn linkerachterband van de auto wel erg zacht was, ik kon hem met mijn voet zo intrappen. Ik heb mijn dochtertje naar school gebracht en ben naar huis gegaan. Ik dacht nog dat het niet handig was, want ik moest dat weekend de snelweg op en zag het al voor me dat ik een klapband zou krijgen. Er bleek een schroef in te zitten, dus die moest gemaakt worden en wat denk je wat de kosten waren?? 20eurie!!!!!!

 Toch bleef de gedachten van die klapband op de snelweg in mijn hoofd, maar ik bleef daar niet bij stil staan. Na het weekend hoorde ik dat mijn zus een klapband had gehad op de snelweg.............