De laatste tijd is het een aantal keren voor gekomen dat mijn dochtertje bang is voor een bepaalde ruimte in het huis. Onze woonkamer bestaat uit twee delen, een voor en achterkamer. De achterkamer is een aparte ruimte waar je door middel van een deur naar toe kunt. In die ruimte staat de eethoek. Op een dag was ik met mijn dochtertje een puzzel aan het maken op de grond, toen ze ineens heel bang bij me op schoot kroop. Ik vroeg haar wat er was, en ze klemde zich helemaal aan me vast en wees naar de achterkamer. Ik stond op en zei dat ik even ging kijken, maar toen ik wilde opstaan, werd ze hysterisch en liet me niet gaan. Ik vroeg of we dan samen zouden gaan, maar dat wilde ze niet en ze begroef haar gezicht in mijn trui. 

 Toen ze die avond in haar bedje lag, ben ik naar de achterkamer gegaan, en heb rond gekeken wat het kon zijn, ik bedacht me toen dat het nog wel eens kon komen dat het nu ineens eerder donker werd buiten, en er staan grote bomen voor het raam, dat ze die schemering misschien eng vond. Dus ik besloot om de volgende dag alvast bij het schemeren de gordijnen dicht te doen, zodat ze de schemering van de grote bomen niet zag. Maar weer werd ze heel bang, en kroop weer tegen me aan. Ik mocht weer niet naar de achterkamer toe, en al helemaal niet met haar erbij. Ik besloot om later op de avond wierook te gaan branden in die ruimte, ik had zuiveringshout en daarmee kun je eventuele slechte energie weghalen. Ik sloot de deur en brandde het stokje helemaal op. Omdat het nogal een doordringende geur is heb ik daarna de kamer gelucht en dacht zo nu is het goed, alles is weg.

 Maar nee de volgende dag was het weer hetzelfde. Ze wees heel bang naar de achterkamer, en ik mocht er niet naar toe. Ik besloot om het maar eens te gaan navragen, en ik kreeg het volgende antwoord. Mijn oma zou in de achterkamer aan de eettafel zitten. Omdat mij eerder dit jaar verteld is dat er aan het einde van dit jaar een feestje zou zijn, was oma alvast gekomen en zat al te wachten. Ik moest natuurlijk heel hard lachen, en ik had en heb nog steeds geen enkel idee wat voor feestje er moest komen. Oma zou mij ook al enige hints hebben gegeven, maar ik reageerde daar niet op. Nou ik heb echt heel goed nagedacht, maar heb werkelijk geen idee. Maar omdat mijn dochter dus iemand in die achterkamer zag en niet wist wie het was, moest ik een foto laten zien van oma aan haar. Ik moest haar vertellen wie het was, en dan was het goed.

Ik heb dus de foto van mijn oma opgezocht en het haar laten zien. Ik heb haar verteld wie het was, en dat het mijn lieve oma was die op de stoel zat. En als ze mijn oma weer zag zitten dat ze dan maar gewoon "hallo" moest zeggen. Of ze het helemaal meegekregen heeft weet ik niet, want een meisje van 2 is moeilijk om even de aandacht te vragen, dus ik wachtte maar gewoon af. Oma zou 2,5 maand blijven, en als je verder rekent dan zit je inderdaad aan het einde van het jaar. Maar mijn dochter heeft zeker naar mijn verhaal geluisterd, want vanaf het moment dat ik haar de foto heb laten zien, wandelt ze vrolijk de achterkamer in, ik heb haar nog niet hallo horen zeggen, maar ik weet wel dat oma er is...........